Popels afstudeerwerk (2004, Rietveldacademie) was een grote verrassing. Haar toen ontwikkelde werkwijze vormt nog steeds de essentie van haar kunstenaarschap: architectonische ruimtes bouwt zij na in 2-dimensionale maquettes. Daarna transformeert ze de collages met licht en perspectivische vertekening tot realistisch ogende ruimtes, die zij met een kleinbeeld spiegelreflexcamera fotografeert.  Waarna ze het beeld opblaast tot een soms wat grofkorrelig, grafisch lijnenspel met een dromerige, raadselachtige sfeer. Het resultaat getuigt van een bijzondere visie, ook in haar kleurkeuze, en gedegen ambachtelijkheid. In haar foto’s voel  je de afwezigheid van mensen. Ze hebben die verstilde  vervreemdende sfeer, lichtinval speelt een grote rol. Je vraagt je af wat er is gebeurd, of wat er komen gaat. Haar in de expositie opgenomen zelfportretten benadrukken die verstilling nog eens.

    Popel Coumou (1978) woont en werkt in Amsterdam. Ze studeerde in 2004 af aan de Rietveld Academie, afdeling fotografie. Van haar eindexamencollectie, een serie slaapkamers, werden 25 werken verkocht. Popel exposeerde onder meer in fotografiemuseum Foam, in het Seoul Art Centre (2009), en zeer recent  in Berlijn. Gemeentemuseum Den Haag, Foam, Huis Marseille, Bouwfonds en Museum Het Domein in Sittard kochten werk van haar aan. In 2007 won ze de gedeelde eerste prijs van het prestigieuze festival voor mode en fotografie in Hyères. Onlangs was ze een van de vijf genomineerden voor de Lecturis Award op de Art Amsterdam. Coumou werkt volledig analoog. Alles is handwerk, ook het afdrukken. Elke print is uniek.

  
              
                
Galerie Torch schreef over Coumou's fotografie:         
             'Wanneer men op een mistige ochtend vanuit een door Le Corbusier ontworpen huis de verte in zou kijken dan benadert men de sfeer van de werken van Popel Coumou. Ze zoekt naar de romantiek van geometrie en menselijke afwezigheid. De wijze waarop de contouren van een stoffig raam zich door de zon aftekenen op een kale vloer toont de haast tastbare eenzaamheid die vaak een rol speelt in haar fotografie. Toch is de oorsprong van deze werken een stuk minder concreet dan ze doen vermoeden. De beelden zijn geheel opgebouwd uit tweedimensionale uitsneden, welke vervolgens belicht en gefotografeerd worden. In feite gaat het hier dus om collagefotografie die de illusie wekt van driedimensionaliteit. Hierdoor komt zij tot onwerkelijke ruimtes waarin het moment vervliegt tot een desolaat vacuüm.            
Toch is Coumou's werk geenszins deprimerend. De soms gruizige koelheid en scherpe vormcontrasten hebben een onmiskenbaar melancholieke schoonheid. De esthetiek is vergelijkbaar met die gevonden in de vanuit de rug getoonde silhouetten in het werk van Caspar David Friedrich. Ze laat in haar foto's zien hoe de aanwezigheid van mensen impliciet weer te geven is en raakt daarmee aan de klassieke zoektocht naar identiteit in de kunst. Dit effect wordt versterkt door haar werkwijze, waarin ze de kleine imperfecties van het analoog fotograferen prefereert boven de klinische perfectie van de digitale fotografie. Haar werk houdt hierdoor steeds het midden tussen ruimtelijk, plat, verstild en menselijk. Doordat het maakproces steeds wat doorschemert in het uiteindelijke beeld ontstaat vertwijfeld en fragiel werk dat dynamisch blijft.